close

Kuru Aravinthan | (page 4 of 64)

home

Kuru Aravinthan

இது உங்களுக்கான வலைப்பூ... எல்லை இல்லா வானத்தில் சிட்டுக் குருவிகளாய் சிறகடிப்போம் வாருங்கள், உங்களுக்கு என் இனிய வாழ்த்துக்கள்

tamilaram.blogspot.com

Thinakkural-Sunday-21-6-20



                            Thinakkural- Sunday- 21-6-2020


                             
Thinakkural-Sunday-21-6-20

Air Planes Not in Use- June 2020


                                         Veedu- Air Travels

                           
                                    Audio : Sound

               ஒலிப்பதிவு - தரையில் தரித்து நிற்கும்விமானங்கள்

                               https://www.youtube.com/watch?v=yRjweYqDOnU&feature=youtu.be



Air Planes Not in Use- June 2020

தமிழில் இயம்பிக் காட்டமாட்டாயா?




ஒரு சொல், ஒரு சொல் தமிழில் இயம்பிக் காட்டமாட்டாயா?

குரு அரவிந்தன்

ழத்தமிழர்கள் கனடிய மண்ணில் கால்பதித்து சுமார் 40 வருடங்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டன. தொடக்கத்தில் சிறிய அளவினரே கனடா நாட்டிற்கு வந்திருந்தனர். அதனால் தாய் மொழியில் அவர்கள் அதிக கவனம் செலுத்தவில்லை. அதிக அளவில் தமிழர்கள் புலம் பெயர்ந்து சுமார் 30 வருடங்களுக்கு மேலாகி விட்டன. முதல் 10 வருட காலமும் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இருந்த தமிழர்கள் 1983 ஆம் ஆண்டு இனக் கலவரத்தின் பின் அதிக அளவில் புலம் பெயர்ந்ததால் இனம் மொழி என்ற உணர்வுக்குள் தள்ளப்பட்டனர். தாயகத்தின் சூழ்நிலையும், அவர்கள் பட்ட அவலமும் புகுந்த மண்ணில் மொழி உணர்வை அவர்களுக்கு அதிகமாகவே ஊட்டியது. புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களில் அதிகமானவர்கள் கனடா நாட்டிற்குத்தான் வந்திருந்தனர். இவர்களில் இனப்பற்றாளர்கள், மொழிப்பற்றாளர்கள், தமிழ் இலக்கியத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவர்கள் குறிப்பாக முத்தமிழான இயல் இசை நாடகத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவர்களும் அடங்குவர். ஒன்றாகவும், தனித்தனியாகவும் தமிழ் மொழியைப் புலம் பெயர்ந்த மண்ணில் தக்க வைக்க வேண்டும் என்ற விருப்போடு இவர்கள் செயற்பட்டார்கள். இதுவரை காலமும் தமிழ் ஊடகங்கள் மூலமும் கலை நிகழ்ச்சிகள் மூலமும் தமிழர்களிடையே தமிழ் மொழிதான் முன்னுரிமை பெற்றிருந்தது.


கல்விச் சபையில் கல்வி கற்பிக்கும் அனுபவம் இருப்பதால் எவ்வளவு ஆர்வத்தோடு பிள்ளைகள் தமிழ் மொழியைக் கற்பதற்கு வருகிறார்கள் என்பதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகின்றது. இதைவிட அந்தப் பிள்ளைகளின் தமிழர் என்ற அடையாளத்தை நிலை நிறுத்துவதற்காக பெற்றோர் படும்பாடு, அதாவது இந்த மண்ணில் தமிழ் மொழி நிலைத்து நிற்க வேண்டும் என்பதற்காக அவர்கள் செய்யும் தியாகம் அளப்பரியது. கடும் உழைப்புக்கு மத்தியில் அவர்கள் விரும்பினால் ஓய்வெடுக்கலாம், ஆனாலும் சனிக்கிழமை விடுமுறை நாளாக இருந்தாலும் பிள்ளைகளைக் கூட்டிக் கொண்டு வருவதும், பின் வகுப்பு முடிந்ததும் அழைத்துச் செல்வதும் எவ்வளவு கடினமாக காரியம் என்பது எல்லோருக்கும் புரியும். போக்குவரத்துக் கஷ்டத்தால் பிள்ளைகளைப் படிப்பிக்காமல் விட்டவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் அப்படிக் கஷ்டப்பட்டுப் படித்த தமிழ் பிள்ளைகள்தான் இன்று சமூகத்தில் பெயரும் புகழும் பெற்றுத் திகழ்கிறார்கள் என்பதை நினைக்கப் பெற்றோருக்கு மட்டுமல்ல, எங்களுக்கும் பெருமையாக இருக்கின்றது.

கடந்த 30 வருடங்களில் இந்த நாட்டில் தமிழ் மொழி வளர்ச்சியில் என்ன மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன என்பதை அவதானித்திருந்தேன். ஒரு ஆசிரியன் என்ற வகையிலும், ஒன்ராறியோ தமிழ் ஆசிரியர் சங்கத் தலைவராக இருந்ததாலும்  சில விடயங்களை எப்படி நிவர்த்தி செய்யலாம் என்பது பற்றியும் கல்விச்சபை அங்கத்தவர்களுடன் ஆலோசித்து இருக்கின்றேன். தமிழ் மொழி கற்கும் பிள்ளைகளில் சுமார் 3000 தமிழ் பிள்ளைகளுக்கு ஒவ்வொருவருடமும் தமிழ் மொழியில் பரீட்சை வைத்து அவர்களுக்குப் பரிசுகள் கொடுத்து ஆக்கமும் ஊக்கமும் கொடுத்திருக்கிறோம். கற்பித்தலில் சில மாற்றங்கள் தேவை எனக் கருதியதால் கல்விச் சபைக்கு விண்ணப்பித்தபோது, நடைமுறை காரணங்களால் அதை நிறைவேற்ற முடியாது என்று அவர்கள் கைவிரித்து விட்டார்கள். ஆனாலும் எங்கள் முயற்சியைத் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறோம்.

தொடக்கத்தில் அனேகமான தமிழ் பிள்ளைகள் தமிழ் மொழியில் பேசவும், வாசிக்கவும், எழுதவும் தெரிந்தவர்களாக இருந்தார்கள். முதல் பத்து வருட காலத்தில் சிறிய தொகையினரான பிள்ளைகள் தமிழில் எழுதுவதை நிறுத்தி விட்டார்கள். தொடர்ந்து வந்த பத்து வருடகாலத்தில் சிலர் வாசிப்பதையும் நிறுத்தி விட்டார்கள். இப்போது தமிழில் பேசுவதையும் அலட்சியம் செய்கிறார்கள். சிலர் தங்கள் சுயநலத்திற்காகத் ‘தமிழ் கனடியன்’ என்ற பெயரை முன்வைத்து இந்த நாட்டிற்கு ஆங்கிலமே போதும் என்று மறைமுகமாகச் செயற்படுகின்றார்கள். காலம் கடந்து விடாமல், எங்கே தவறு நடந்தது, அதை எப்படி நிவர்த்தி செய்யலாம், தாய் மொழியை எப்படித் தக்க வைக்கலாம் என்பதைக் கண்டறிவதே இப்போது எமது அவசர தேவையாக இருக்கின்றது.

மாணவர்கள் வழக்கமாக எந்த வகுப்பில் படிக்கிறார்களோ அந்த தரத்தில்தான் தமிழ் மொழியையும் கற்க வேண்டும் என்பது மொழி அறிவைப் பொறுத்தவரையில் தவறான கொள்கையாகும். பல பிள்ளைகள் இந்தக் கொள்கையால் பின்னடைவை எதிர் கொள்கிறார்கள். மாணவர்களின் மொழி அறிவுக்கு ஏற்ப ஓரளவு வயது வித்தியாசம் பார்க்காமல் அவர்களைத் தரம் பிரிப்பதே இப்போது உடனடியாகச் செய்யக்கூடியது. அப்படி முடியாவிட்டாலும் விசேட வகுப்புகளை ஆரம்பித்து அவர்களின் மொழி அறிவுக்கு எற்ப கற்பித்தலை நடத்தலாம். பல தடவை அந்த தவற்றைச் சுட்டிக் காட்டினாலும் பொறுப்பானவர்கள் அதை ஏற்றுக் கொள்வதில் ஆர்வம் காட்டவில்லை.

சென்ற வாரம் இரண்டு நிகழ்வுகளுக்குச் சென்றிருந்தேன். அழைப்பிதழ் வந்ததாலும் நேரடியாக தொலைபேசியில் அவர்கள் கேட்டுக் கொண்டதாலும் அந்த நிகழ்வுகளுக்குச் சென்றிருந்தேன். ‘சதங்கையும் சங்கீதமும்’ என்றதொரு நிகழ்வு, பரதநாட்டிய, தமிழ் இசையை வளர்ப்பதாக அந்தப் போட்டி நிகழ்வு அமைந்திருந்தது. அத்தனையும் இந்த மண்ணில் பிறந்த பிள்ளைகள். முதற்கட்டத் தெரிவாகப் பங்கு பற்றியவர்களில் திறமையானவர்களைத் தெரிவு செய்தார்கள். இசைப் போட்டியில் பக்திப்பாடல்கள், தாயகப்பாடல்கள் போன்றவற்றிற்கு முன்னுரிமை கொடுத்தார்கள். குறிப்பாகத் தமிழ் உச்சரிப்பில் தவறுகள் இருந்தால் அதை அந்த இடத்தில் வைத்து சுட்டிக் காட்டாமல், தனித்தனியே ஒவ்வொருவரும் விட்ட தவறுகளை பிள்ளைகளுக்கும் அவர்களின் பெற்றோர், ஆசிரியருக்கும் மனம் நோகாமல் தனித்தனியே எடுத்துச் சொன்னார்கள். பங்குபற்றிய பிள்ளைகளுக்கு இன்னும் ஒரு சந்தர்ப்பம் கொடுத்தார்கள்.

பிள்ளைகளை எப்படி ஊக்கப்படுத்தலாம் என்பதற்கு அது நல்லதொரு எடுத்துக் காட்டாக இருந்தது. போதிய நிதி வசதிகள் இல்லாவிட்டாலும் தன்னார்வத் தொண்டர்களான உண்மையான தமிழ் உணர்வு உள்ளவர்களின் துணையுடன் அந்த நிகழ்வு ஒழுங்கு செய்யப்பட்டதை, எங்கோ ஒரு மூலையில் தங்களால் முடிந்த அளவு தமிழ் வளர்க்கிறார்கள் என்பதை நினைக்கவே பெருமையாக இருந்தது. இன்றைய சூழலில் இது போன்ற நிகழ்வுகள்தான் எமது இனத்திற்கு இந்த மண்ணில் முகவரி ஒன்றைத் தரும் என்பதை ஒவ்வொரு பெற்றோரும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அது மட்டுமல்ல அழகு தமிழில் அந்த நிகழ்ச்சியைக் கொண்டு நடத்திய சிறந்த பாடகியான அந்தச் சிறுமி என்னிடம் தமிழ் கற்றவர் என்பதில் எனக்குப் பெருமையாகவும் இருந்தது. அடுத்த தலைமுறையினர் தாய் மொழியாம் தமிழில் தெளிவாகக் கதைக்கும் போது அதைக் கேட்பதில் உள்ள மகிழ்ச்சி ஒரு தனி ரகம்!

நான் பங்கு பற்றிய இன்னுமொரு நிகழ்வு பரதநாட்டிய அரங்கேற்றம். அந்த மாணவியும் என்னிடம் தமிழ் கற்றவர். புதிய நல்ல விடயங்களை அறிந்து கொள்வதில் ஆர்வமானவர் மட்டுமல்ல, கடினமான உழைப்பாளியும் கூட என்பதைத் தமிழ் கற்பிக்கும் போதே தெரிந்து கொண்டேன். தனக்குக் கொடுத்த உருப்படிகளை நன்றாகவே பயிற்சி செய்து அரங்கேற்றம் செய்திருந்தார். ஆடும்போது உடலை மட்டுமல்ல, மனதையும் செம்மைப்படுத்துவது இந்த நடனக்கலைதான். இசைக் கலைஞர்கள் மிகவும் சிறப்பாகச் செயற்பட்டதால், அவரது கடின உழைப்புக்கான பலன் சபையோரின் பாராட்டுக்களாய் குவிந்தபோது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. நடன ஆசிரியை ஆங்கிலத்திலேயே உரையாற்றினார். அழைப்பிதழும் ஆங்கிலத்திலேயே இருந்தது. வேற்று மொழிகளில் இரவல் வாங்கிப் பழகிப்போன எம்மினத்திற்குத் தமிழில் பாடல்களைத்தந்த மதுரை ஆர். முரளிதரனுக்குப் பாராட்டுக்கள்.

பேராசிரியர் சுதர்சன் துரையப்பா நிகழ்ச்சியை மிகவும் நன்றாக வழிநடத்தினார். மிக அழகான தமிழிலும் இளம் தலைமுறையினருக்காக ஆங்கிலத்திலும் விளக்கங்கள் தந்தார். சுமார் ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் நடந்த ஒரு அரங்கேற்றத்தில் சபையில் இருந்து யாரோ விசில் அடித்தபோது விருப்பமில்லாவிட்டால் சபையைக் குழப்பாமல் எழுந்து செல்லவது வரவேற்கத் தக்கது என்றார் சற்றுக் கோபத்துடன், இம்முறையும் மண்டபத்தில் யாரோ விசில் அடித்தார்கள், ஏச்சு வாங்கப் போகிறார்கள் என்று நினைத்தேன். ஒரு விரலாலா அல்லது இரண்டு விரலாலா விசில் அடித்தீங்க என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டார். தனது தாடி நரைத்து விட்டது என்பதையும், யோகா படித்ததாகவும் அவரே சபையில் குறிப்பிட்டார். காலம் தந்த அனுபவங்கள்தானே மனசைப் பக்குவமடையச் செய்கின்றன.


நிகழ்ச்சி தொடங்கும்போது ஒலி ஒளிப் பதிவுகள் செய்யக்கூடாது என்று சொன்னார்கள். யாரும் அதை காதில் போட்டதாகத் தெரியவில்லை, ஆங்காங்கே செல்போனில் பதிவுகள் நடந்து கொண்டுதான் இருந்தன. எனது இருக்கைக்குப் பின்னால் இருந்த சிலர் எதற்கு கரவோசை எழுப்புகின்றோம் என்று தெரியாமல் கரவோசை எழுப்பினார்கள். ஆங்கிலத்தில் உரையாடிக் கொண்டிருந்த அவர்களில் சிலர் ஓவென்று சத்தமும் போட்டார்கள். குருவின் காலில் குனிந்து வணங்குவது ஆசீர்வாதம் வாங்குவதற்கே, அதற்கும் கைதட்ட வேண்டாம் என்று சுதர்சன் அவர்களுக்கு விளக்கம் தந்தார். எத்தனையோ அரங்கேற்றங்களுக்குச் சென்றிருக்கின்றேன், ஒரு சில நடன ஆசிரியைகளைத் தவிர மற்றவர்கள் தங்கள் திறமையைக் காட்டுவதாக நினைத்து எப்படியாவது வேற்று மொழிப் பாடல்களைப் புகுத்தி விடுவார்கள். சபையோரில் குறைந்தது 98 வீதமானவர்கள் அவர்களின் இனத்தவர்களாகவும், குடும்ப நண்பர்களாயும் தான் இருப்பார்கள். இதில் என்ன மகிழ்ச்சியோ தெரியாது. புரியாத பாடல் பிள்ளைக்கும் விளங்காது, சபையோரும் குழம்பிவிடுவார்கள், சில அரங்கேற்றங்களில் யாருக்காக இதைச் செய்கிறார்கள் என்பது இதுவரை புரியாத புதிராகவே இருக்கின்றது.


திரும்பி வரும்போது வண்டியில் இசைத்த ஓ.எஸ்.அருணின் பாடல் மனதைத் தொட்டு நின்றது. பாரதிதாசனின் ‘துன்பம் நேர்கையில்’ என்ற பாடல் தான் அது. ஆசிரியையின் குரல் வளம் நன்றாக இருந்தது, தமிழ் இறைவனாரின் திருக்குறளிலே ஒரு சொல், ஒரு சொல் தமிழில் இயம்பிக் காட்டமாட்டாயா? என்று அவரிடம் கேட்டிருக்கலாமோ என்று எண்ணத் தோன்றியது.



..........................................................................

Thinakkural-Sunday-21-6-20Thinakkural- May - June 2020Air Planes Not in Use- June 2020D.K. Pattammal - Mars - 2020Female in space-2020Maharajapuram SanthaanamD.N. RajaratnampillaiThinakkural- Canada News 17-May 2020

Report "Kuru Aravinthan"

Are you sure you want to report this post for ?

Cancel
×