close

Old Melodies ... | category: Girls | (page 7 of 11)

home

Old Melodies ...

Beat, Garage,Psychedelic... and much more in one place.

allmusic-wingsofdream.blogspot.com

Millie Small - My Boy Lollipop (1964)

Millie Small - My Boy Lollipop (1964)


Jamaican teenager Millie Small stunned the music business by reaching number two in both the U.S. and the U.K. with "My Boy Lollipop" in 1964. Born Millicent Small in Clarendon, she was the daughter of an overseer on a sugar plantation (her reported date of birth varies from 1942 to 1948), and she was one of the very few female singers in the early ska era in Clarendon. She was already recording in her teens for Sir Coxone Dodd's Studio One label with Roy Panton (as Roy & Millie), with a hit behind her in that capacity ("We'll Meet"), when Chris Blackwell discovered her and brought her to England in late 1963. Her fourth recording, "My Boy Lollipop," cut in London by a group of session musicians that included guitarist Ernest Ranglin (and, according to some accounts, Rod Stewart on harmonica) and featuring her childlike, extremely high-pitched vocals, was the first (and indeed, one of the few) international ska hits. It remains one of the biggest-selling reggae or ska discs of all time with more than seven million sales.

Millie, who was known as "the Blue Beat Girl" on her album, was perceived as a one-shot novelty artist from the start because of her unusual, almost screeching vocals (which actually owed a lot to Shirley Goodman of the '50s New Orleans R&B duo Shirley & Lee), and she only made the Top 40 one more time, with the "My Boy Lollipop" soundalike "Sweet William." She did cut an entire album around the two hits (and video clips exist of Millie miming to "My Boy Lollipop" and another single, "Henry"), which also includes the first of several of her covers of Fats Domino material ("I'm in Love Again") with whom she later recorded an entire album.
Millie Small - My Boy Lollipop (1964)

Millie Small - My Boy Lollipop (1964)

Natasza Zylska - 40 piosenek Nataszy Zylskiej


Natasza Zylska, real name Natasza Zygelman (December 13, 1933 - March 29, 1995) was a Polish-Jewish singer. She was one of the most popular singers in Poland in the 1950s. Her most famous song, Kasztany, is covered by Irena Santor and Edyta Górniak.

 


Natasza Zylska – kim była największa gwiazda polskiej muzyki rozrywkowej lat 50.? I dlaczego zniknęła?
Bajo Bongo, Mambo Italiano, Mexicana, Czy pani tańczy twista, Kasztany. Polska muzyka pop w latach 50. wciąż zachowała swój szarm, elegancję i humor. Królową tej epoki była zaś Natasza Zylska. Zawód wyuczony – technik górniczy. Zawód wykonywany – piosenkarka. Zapominana gwiazda polskiej muzyki rozrywkowej.



„Gdyby muzyka pani Nataszy była bardziej popularna, w Polsce byłoby mniej samobójstw” miał powiedzieć kiedyś Marek Stanisław Kargul, aktor, piosenkarz i dziennikarz. Naprawdę nazywała się Natalia Zygelman. Urodziła się 13 grudnia 1933 roku w Wilnie. Była „cudownym dzieckiem”, od najmłodszych lat utalentowana muzycznie, uwielbiała występy na scenie. Potem wybuchła wojna. Mała Natasza wyemigrowała z rodziną do Katowic. Okupację przetrwała w ukryciu w jednej z katowickich kamienic. Po wojnie zdała do technikum górniczego. Praca w zawodzie jednak jej nie interesowała – wolała z występować z zespołem rozrykowym związku zawodowego górników. Jako piosenkarkę odkrył ją Waldemar Kazanecki z katowickiej orkiestry Polskiego Radia – dał jej do zaśpiewania melodię o uroczym tytule „Piosenka frontowego szofera”.Zakochał się w jej wykonaniu i zaprosił do swojego zespołu. Podobno na początku nie chciała się zgodzić na występy – przekonał ją dopiero fakt, że za jeden miała dostać tyle, że starczyłoby na miesięczne utrzymanie w Warszawie. Jej pierwszym przebojem stała się piosenka „Piotruś”. Hallo, Przestańcie dręczyć mnie! I tak nie wstanę, nie! To przecież trudno znieść…Piotruś, tak, Ty możesz wejść!. Nie trzeba było długo czekać, żeby cała Polska śpiewała o rozmaitych Piotrusiach, a każdy absztyfikant chciał się tak nazywać. Natasza – zaskoczona nagłą popularnością, zrozumiała, że to, co do tej pory traktowała jako żart, pasjonujące hobby, może stać się jej nową drogą życiową. Lucjan Kydryński w „Przekroju” napisał: „Zylska posiada miły, nieco infantylny głos, zgrabną figurę i wiele wdzięku”.Zylska i jej zespół zaczęli jeżdzić w trasy. Stawali się coraz bardziej rozpoznawalni. Następnym hitem Zylskiej stało się „Bajo-Bango”. To głupituka, ale wdzięczna pioseneczka – nie brakowało takich na radiowych falach tamtych lat. Natasza wstydziła się potem podobnych szlagerów, ale wtedy nie przywiązywała wielkiej wagi do swoich repertuarowych wyborów – była młoda, wesoła i oszołomiona sukcesami, za które była nieustannie wszystkim wdzięczna. Nikomu nie umiała odmawiać i czuła, że nie może sobie na to pozwolić – na scenie występowała w okazałej, welurowej sukni, ale kiedy podeszło się bliżej, można było zauważyć, że kreacja uszyta jest ze starych kotar. Za sławą młodej piosenkarki nie szły duże pieniądze. Nie trafiła też na swojego Serge’a Gainsburga, nie dostawała genialnych tekstów, śpiewała więc o flirtach i chłopcach, ale robiła to z tak bezpretensjonalnym wdziękiem, że od jej piosenek nie można się było uwolnić.Zylska wspaniale potrafiła zinterpretować nawet najbardziej błahe melodie. Miała warsztat, wyczucie i dramatyczny talent. Dzisiejsi youtub’owicze, komentując obecne na portalu piosenki Zylskiej zwracają często uwagę na jej przedniojęzykowe, teatralne „ł”, którego wtedy wymagano od ludzi estrady, radia i aktorów – dziś raczej drażni i irytuje, ewentualnie budzi rozbawienie.Jedną z piosenek, w której ta maniera jest nieobecna jest „Wiśniowy sad” – szerzej znana pod angielskim tytułem „Cherry Pink and Appel Blossom White”. Została przywieziona do Polski na Festiwal Młodzieży przez francuskiego trębacza. Kiedy w 1956 w Moskwie odbył się Zjazd Partii, cała polska zamiast „ośmielił nas wiśniowy stary sad” śpiewała „odmienił nas dwudziesty partii zjazd”. Natasza ma też inne „powiązania” z Partią – śpiewała piosenkę „Kukurydza”, która powstała jako złośliwy komentarz do deklaracji Nikity Chruszczowa, że ten „zawojuje świat uprawą kukurydzy”.
Piosenka traktowała o zmysłowej miłości między kolbami i kaczanami – w rytmie stylowego mambo. Władza nie doceniła konceptu. Publika – owszem.

Zylską i jej estradowy team wyrywano sobvie z rąk. Piosenki Nataszy były, szczególnie dla Warszawy, która snobowała się na wyrafinowanie, ulubionymi guilty pleasures – leciały wszędzie, wszyscy je znali, ale w dystygnowanym towarzystwie ze wstydem przyznawano się do uwielbienia dla „Bajo-Bongo”. Wszystko zmieniła piosenka „Kasztany”, sentymentalna, subtelna i pozbawiona estradowego szwungu, którego pełne były inne piosenki w repertuarze Nataszy. „Kasztany” to był tylko głos Zylskiej, mikorofon i snop światła, który oświetlał jej zgrabną figurę. Taka Natasza była skupiona, poważna, a jednak z niezmienną nutą radości w głosie, śpiewała bez wysiłku, z gracją i lekkością. Po latach „Kasztany” przywróciła do łask Edyta Górniak, ale to Natasza dała tej piosence życie i duszę.


W 1960 roku Natasza nagle przewała tournee. Wyjechała do Izraela. Była w ciąży, w trakcie rozwodu z pierwszym mężem. Martwiła się o przyszłość swoją i swojej rodziny. Pojechała szukać korzeni – znalazła drugiego męża. Zakochała się na zabój. Potem wracała do Polski już tylko kilkukrotnie.

W Izraelu także próbowała jeszcze kontynować swoją piosenkarską karierę jako Natasha Zylska – śpiewała po hebrajsku nie znając ani słowa w tym języku. Nie było łatwo. Zastanawiała się nawet, czy nie wyciągnąć swojego dyplomu z technikum górniczego i nie zatrudnić się w kopalni w Timmie. Do tego musiała opiekować się małą córeczką. Jej karierę czekał jednak kolejny nieoczekiwany zwrot. Tym razem – w kierunku sztuk plastycznych.

Przez drugą połowę swojego życia, spędzoną w Izraelu, Zylska pracowała jako artystka-rzeźbiarka. Wyspecjalizowała się w reliefach ceramicznych – były to przeważnie formy portretowe. W wywiadzie dla gazety „Nowy Kurier” z Tel Awiwu, tłumaczyła: – Wynajęłam piec ceramiczny, zaczęłam „lepić garnki”, jak nazywałam swoją pracę, najpierw dla mamy, potem dla siebie i dla córki. Kiedy ludzie zaczęli interesować się moimi pracami, pomyślałam sobie – chyba warto spróbować, skoro szczęście zaczyna się do mnie uśmiechać. W półtorej godziny wykupiono wszystkie ceramiki, jakie wystawiłam.

Natasza postanowiła zupełnie odciąć się od poprzedniej kariery. Podobno do końca miała słabość tylko do jednej, swojej piosenki –” Kasztanów”. Niewiele wiadomo na temat izraelskiej części życia Nataszy – wszystkie tropy urywają się, ścieżki prowadzą do nikąd. Wiedza o Nataszy Zylskiej wciąż jest niekompletna, powody jej decyzji o emigracji – wciąż tajemnicze. Czy w Polsce czuła się dyskryminowana jako Żydówka? Czy miała dość sławy królowej estrady? Czy chciała postawić swoje życie prywatne na pierwszym miejscu?

Chociaż żyła w Izraelu jej muzyka pozostała jednak w Polsce. Obok Sławy Przybylskiej, Marty Mirskiej czy Marii Koterbskiej jest jedną z najbardziej charakterystycznych śpiewających kobiet w historii polskiej muzyki lat 50. i 60. Z nich trzech to ona jest jednak najbardziej niedoceniana, niezauważana przez mainstream. Wciąż czeka na swoją monografię, swoich interpretatorów i nowe pokolenie fanów.

Carol Deene - Johnny Get Angry

Carol Deene - Johnny Get Angry



She started having singing lessons aged seven and was soon winning awards at concerts and festivals. She rowed with her singing teacher when she was fifteen when her teacher said she should concentrate on singing classical songs but all Carol wanted to do was to become a pop star.

After appearing in local pantomimes, she gave up singing to work in a draper's shop, wanting to become a window dresser. However, the singing bug caught up with ther again and she studied with Freddie Winrose who eventually got her an appearance on BBC-TV in the Joan Regan Show - Be My Guest in 1961, when she was 16, Deene was signed to the HMV label, and scored three Top 40 hits on the UK Singles Chart in 1962. "Norman" reached number 24 in January 1962, "Johnny Get Angry" reached number 32 in July, and "Some People" hit number 25 in August. Her first chart hit was "Sad Movies (Make Me Cry)", a number 44 entry in the UK chart in October 1961.

In 1962, Deene briefly hosted her own show on Radio Luxembourg. Despite a serious car accident in 1966,Deene continued to record throughout the 1960s and into 1970, and regularly toured the northern clubs. After another car crash in 1974,she only recorded sporadically for a number of labels until the late 1970s.She now lives in Spain where she manages a radio station with her husband.

In January 1997, Diamond Records released a compilation album of Deene's work, entitled Johnny Get Angry.

Carol Deene - Johnny Get Angry




The Caravelles - You Don't Have To Be A Baby To Cry (1963-1968)

The Caravelles - You Don't Have To Be A Baby To Cry (1963-1968)


A female duo consisting of Lois Wilkinson and Andrea Simpson from London, England, whose peak recording period was from 1963 to 1968. They were co-workers who entertained at office parties and amateur shows. Encouraged by co-workers to cut a record, they did a demo of "You Don't Have to Be a Baby to Cry," a tune they discovered on the back of Tennessee Ernie Ford's "Sixteen Tons." They named themselves the Caravelles after the French airliner. A local company, BPR Records, liked the demo and redid the song in a professional studio. It became a big hit in the United Kingdom and was picked up by Smash Records for North American distribution, and nearly aced Billboard before nesting at number three on December 21, 1963.
Smash released a succession of clones but found few takers. On "Lovin' Just My Style," the Caravelles developed a tougher sound; it sounds like a tune from a D-rated movie, tough biker girls yelling over a noisy rhythm section with an exaggerated rock guitarist imploding all over the place. Then came "Don't Blow Your Cool," sung in their traditional breathy harmony style. The sales were still disappointing, thus another style switch to rock/folk on "Hey Mama, You've Been on My Mind." A nice approach but there still was no demand for the Caravelles' product. Lois Wilkinson left to go solo, recorded as Lois Lane, married, and appeared on BBC's programs singing pop hits. Andrea Simpson carried on with the Caravelles until the '80s, recording but not hitting; with replacements, Simpson still does the occasional gig.

The Caravelles - You Don't Have To Be A Baby To Cry (1963-1968)

The Fabs -The Fabulos (1968)

The Fabs -The Fabulos (1968)


British girlsl band The Fabs somehow ended up releasing an LP in Mexico in the late sixties! The story that must go behind that must be a hoot! But yes the group consisted of Sarah Johnstone on guitar and organ (plus writing duties on occasion!), Maria Kaye on guitar, Margaret Lewis on bass and Lynne Barry on drums. The record includes mostly covers of popular songs of the time, including Bread and Butter! Plus two originals, "Fabulous" being one of them. What a great theme tune for the band to have!
The Fabs -The Fabulos (1968)

The Fabs -The Fabulos (1968)


Lesley Gore - Magic Colors (The Lost Album With Bonus) 1967-1969

Lesley Gore - Magic Colors (The Lost Album With Bonus) 1967-1969


The most commercially successful solo singer to be identified with the girl group sound, Lesley Gore hit the number one spot with her very first release, "It's My Party," in 1963. Produced by Quincy Jones, who fattened the teenager's sound with double-tracked vocals and intricate backup vocals and horns, she reeled off a few more big hits in 1963 and 1964, including "Judy's Turn to Cry," "She's a Fool," "You Don't Own Me," "That's the Way Boys Are," and "Maybe I Know." She wasn't the most soulful girl group singer by a long shot, but she projected an archetype of female adolescent yearning. Her best songs survive as classics, particularly the irresistibly melodic "Maybe I Know" and "Look of Love" (both written by Ellie Greenwich and Jeff Barry) and "You Don't Own Me," an anthem of independence with a feminist theme that was considerably advanced for early 1964.

So what was Quincy Jones doing producing a white suburban teenager who had never recorded before? A couple of demos she recorded with her vocal coach made their way to Mercury's president, who recommended her to Jones, the label's A&R head. For their first session, Gore and Jones picked "It's My Party" out of a pile of about 200 demos. The "It's My Party" single was rush-released when Jones found out that Phil Spector had plans to record the same song with the Crystals.

"It's My Party" and the weaker sequel, "Judy's Turn to Cry," have given Gore a somewhat unfair bratty image. Those are the hits that are remembered the most, but much of her subsequent material was both more mature (or, perhaps more accurately, less immature) and stronger. The singles were also very well produced, with orchestral arrangements (by Claus Ogerman) that hewed closer to mainstream pop than Phil Spector's Wall of Sound. Retrospectives of Jones' career usually downplay or omit his work with Gore, although it was among his most commercially successful; he's known now for recordings that are, well, funkier. But his success with Gore did a lot to build his already impressive résumé within the industry.

Ever SinceGore appeared on the legendary T.A.M.I. Show alongside such heavyweights as the Rolling Stones, James Brown, and Smokey Robinson, but after 1964 her star plummeted rapidly. Mercury was still investing a lot of care in her sessions throughout the rest of the '60s, and her material and arrangements showed her capable of greater stylistic range than many acknowledged. But after the mid-'60s, Jones no longer worked with the singer on a regular basis. "Sunshine, Lollipops and Rainbows" (1965) and "California Nights" (1967), both of which were co-written by Marvin Hamlisch, would be her only Top 20 entries after 1964. She played the cabarets after her days as an active recording artist, and eventually had some success as a songwriter for other performers. Shortly after the turn of the century, Gore returned to recording, collaborating with multi-instrumentalist Blake Morgan. In 2005, she released the critically acclaimed Ever Since, which landed songs on CSI: Miami and Showtime's The L Word as well as Jeff Lipsky's film Flannel Pajamas, which debuted at Sundance in 2006.

Lesley Gore - Magic Colors (The Lost Album With Bonus) 1967-1969
Lesley Gore - Magic Colors (The Lost Album With Bonus) 1967-1969

Lesley Gore - Magic Colors (The Lost Album With Bonus) 1967-1969


Lesley Gore - Magic Colors (The Lost Album With Bonus) 1967-1969

Thanks Cor ...

Joanie Sommers- The Complete Warner Bros. Singles

Joanie Sommers- The Complete Warner Bros. Singles
Best known for the 1962 ditty "Johnny Get Angry," wherein the narrator pleads for the titular boyfriend to show some spine when other boys cut in on them while they're dancing, Joanie Sommers made a sizable splash in the early-‘60s pop music world before the Beatles and flower power came along to shake things up. Her pleasant voice and pretty, girl-next-door appeal also made her a natural for television, where she was a frequent variety show and talk show guest and jingle singer (she was known as "The Pepsi Girl"). She also headlined in Vegas and appeared in two films, and later in her career explored more serious and adventurous jazz and bossa nova. This compilation includes 36 tracks never before assembled into one collection, and concentrates on her earlier work. The fluffy ‘60s hits are here -- "Don't Pity Me," "One Boy" (from Bye Bye Birdie), "Kookie's Love Song (While Dancing)" -- as well as lesser-known but lovely tracks like the peppy "Bobby's Hobbies" and the doo wop ballad "Wishing Well." Also included are some cute commercial spots that capture the goofy innocence of early-‘60s radio. If nothing else, this singles collection may whet listeners' appetites for her more substantive latter-career recordings.

Joanie Sommers- The Complete Warner Bros. Singles

Petula Clark - En Francais Et En Stereo

 Privat comp. .

  The most commercially successful female singer in British chart history, Petula Clark was born November 15, 1932 in Epsom, England. Trained to sing by her soprano mother, Clark embarked on a stage career at the age of seven; soon she was a fixture on British radio programs, and began hosting her own regular show, Pet's Parlour -- a series spotlighting patriotic songs designed to boost the morale of wartime audiences -- at the tender age of 11.

After entertaining British troops alongside fellow child stars Julie Andrews and Anthony Newley, Clark made her film debut with A Medal for the General in 1944. By the dawn of the '50s she was a superstar throughout the U.K., with a résumé of close to two-dozen films; 1954's "The Little Shoemaker" was her first Top 20 single, while 1960's "Sailor" was her first chart-topper. Still, Clark struggled with her inability to shed her adolescent image. After selling over a million copies of 1961's "Romeo," she married and relocated to France, establishing a strong fan base there on the strength of hits including "Ya-Ya Twist," "Chariot," and "Monsieur," which spotlighted a new, more sophisticated pop sound anchored by her crystalline vocals.

Riding the wave of the British Invasion, Clark was finally able to penetrate the U.S. market in 1964 with the Grammy-winning "Downtown," the first single by a British woman ever to reach number one on the American pop charts. It was also the first in a series of American Top Ten hits (most written and arranged by Tony Hatch) that also included 1965's "I Know a Place" and 1966's "I Couldn't Live Without Your Love," and the number one smash "My Love." At the same time, she remained a huge star throughout Europe, topping the British charts in 1967 with "This Is My Song," taken from the film A Countess from Hong Kong. In addition to hosting her own BBC series, she also starred in the 1968 NBC television special Petula, which triggered controversy when sponsors requested that a segment with guest Harry Belafonte be cut in deference to Southern affiliates; ultimately, the show aired in its intended form.

As the '60s drew to a close, Clark's commercial stature slipped, although singles like "Don't Sleep on the Subway," "The Other Man's Grass Is Always Greener," and "Kiss Me Goodbye" still charted on both sides of the Atlantic. In 1968, she revived her film career by starring in Finian's Rainbow, followed a year later by Goodbye, Mr. Chips. In later years, Clark focused primarily on international touring, headlining the 1981 London revival of Rodgers & Hammerstein's The Sound of Music; after starring in the 1990 musical Someone Like You, which she also co-wrote, she made her Broadway debut in Blood Brothers in 1993. Additionally, in 1988, an acid house remix of "Downtown" reached the U.K. Top Ten, another honor for the female singer awarded the most gold records in British pop history.

Lost in You
Throughout the 2000s Clark toured fairly steadily across the globe. Her 2002 shows in France at the Olympia were recorded and released on CD and DVD, but no new studio recordings were forthcoming until she teamed with Irish band the Saw Doctors for a new version of "Downtown" in 2011. Soon after, she began working with producer John Williams on an album. Made up of newly written songs and covers, as well as a new take on "Downtown," Lost in You was issued in early 2013.
__________________________________

1. Petula Clark - 01  Petula Clark - Moi Je Préfère L'amour À Tout Ça (Stereo)
2. Petula Clark - 02  Petula Clark - Garde La Dernière Danse Pour Moi (Stereo)
3. Petula Clark - 03  Petula Clark - Les Gens Diront (Stereo)
4. Petula Clark - 04  Petula Clark - Romeo (Stereo)
5. Petula Clark - 05  Petula Clark - Calendar Girl (Stereo)
6. Petula Clark - 06  Petula Clark - Ya Ya Twist (Stereo)
7. Petula Clark - 07  Petula Clark - Je Chante Doucement (Stereo)
8. Petula Clark - 08  Petula Clark - Il Est À Toi Mon Coeur (Stereo)
9. Petula Clark - 09  Petula Clark - Si C'est Oui C'est Oui (Stereo)
10. Petula Clark - 10  Petula Clark - Chariot (Stereo)
11. Petula Clark - 11  Petula Clark - Claquez Vos Doigts (Stereo)
12. Petula Clark - 12  Petula Clark - Coeur Blessé (Stereo)
13. Petula Clark - 13  Petula Clark - L'amour Que Tu M'as Donné (Stereo)
14. Petula Clark - 14  Petula Clark - Je Me Sens Bien (Stereo)
15. Petula Clark - 15  Petula Clark - Elle Est Finie (Stereo)
16. Petula Clark - 16  Petula Clark - Que Ton Coeur Me Soit Fidèle (Stereo)
17. Petula Clark - 17  Petula Clark - Tu Perds Ton Temps (Stereo)
18. Petula Clark - 18  Petula Clark - Mon Bonheur Danse (Stereo)
19. Petula Clark - 19  Petula Clark - Entre Nous Il Est Fou (Stereo)
20. Petula Clark - 20  Petula Clark - Est-Ce L'amour Qui Veut Ça (Stereo)
21. Petula Clark - 21  Petula Clark - La Nuit N'en Finit Plus (Stereo)
22. Petula Clark - 22  Petula Clark - Ceux Qui Ont Un Coeur (Stereo)
23. Petula Clark - 23  Petula Clark - Prends Garde À Toi (Stereo)
24. Petula Clark - 24  Petula Clark - Partir Il Nous Faut (Stereo)
25. Petula Clark - 25  Petula Clark - Viens Avec Moi (Stereo)
26. Petula Clark - 26  Petula Clark - Il Faut Revenir (Stereo)
27. Petula Clark - 27  Petula Clark - Un Jeune Homme Bien (Stereo)
28. Petula Clark - 28  Petula Clark - L'agent Secret (Stereo)

Petula Clark - En Francais Et En Stereo



Millie Small - My Boy Lollipop (1964)Natasza Zylska  -  40 piosenek Nataszy ZylskiejCarol Deene - Johnny Get AngryThe Caravelles - You Don't Have To Be A Baby To Cry (1963-1968)VA - Biet Het vol.3  From The Kitchen To The GarageThe Fabs -The Fabulos (1968)Lesley Gore - Magic Colors (The Lost Album With Bonus) 1967-1969VA-Beat Fräuleins - Female Pop in Germany 1964-1968Joanie Sommers- The Complete Warner Bros. SinglesPetula Clark - En Francais Et En Stereo

Report "Old Melodies ..."

Are you sure you want to report this post for ?

Cancel
×